در طول زندگی ون گوگ تنها یک نقاشی فروخته شد

لور گرچه ادعا می کند که نقاش پست امپرسیونیست ، وینسنت ون گوگ (1818-183) ، تنها در طول زندگی خود یک نقاشی را به فروش رساند ، نظریه های مختلفی نیز وجود دارد. یکی از نقاشی هایی که معمولاً تصور می شود فروخته شده است ، The Vineyard Red at Arles (The Vigne Rouge) است که هم اکنون در موزه هنرهای زیبا پوشکین در مسکو واقع شده است. با این حال ، برخی منابع تصریح می کنند که نقاشی های مختلف ابتدا به فروش می رسد ، نقاشی های دیگر علاوه بر The Vineyard Red در ارل به فروش می رسد یا متلاشی می شوند. با این حال ، درست است که تاکستان قرمز در آرل تنها نقاشی فروخته شده در طول زندگی ون گوگ است که در واقع نام آن را می شناسیم ، و آن “رسما” توسط دنیای هنر ضبط و مورد تأیید قرار داده است.

البته با توجه به اینكه ون گوگ از بیست و هفت سالگی شروع به نقاشی كرد ، و در سی و هفت سالگی درگذشت ، جای تعجب ندارد كه او فروش بسیاری نداشته باشد. علاوه بر این ، نقاشی هایی که باعث مشهور شدن او شد ، نقاشی هایی است که پس از رفتن به ارل ، فرانسه در سال 1888 ، تنها دو سال قبل از درگذشت او خلق شد. نکته قابل توجه این است که تنها چند دهه پس از مرگ وی ، هنر او در سراسر جهان مشهور شد و او سرانجام به یکی از مشهورترین هنرمندان تاکنون تبدیل شد.

تاکستان قرمز در آرل

در سال 1889 ، ون گوگ برای شرکت در یک نمایش گروهی در بروکسل موسوم به (Vingtistes) دعوت شد. ون گوگ به برادرش ، تئو ، پیشنهاد کرد که شش نقاشی برای نمایشگاه به همراه این گروه ارسال کند که یکی از آنها The Vineyard Red بود. آنا بوچ ، هنرمند بلژیک و کلکسیونر ، در اوایل سال 1890 این نقاشی را 400 فرانک بلژیک خریداری کرد ، شاید به این دلیل که نقاشی را دوست دارد و می خواست حمایت خود را از ون گوگ نشان دهد که کارش مورد انتقاد قرار گرفت. شاید برای کمک به او از نظر مالی؛ و شاید برای خوشحال کردن برادرش ، اوژن ، که می دانست دوست وینسنت است.

یوجین بوچ نیز مانند خواهرش آنا نیز نقاش بود و در سال 1888 از ون گوگ در آرل فرانسه بازدید کرده بود. آنها دوست شدند و ون گوگ نقاشی پرتره خود را نقاشی کرد. با توجه به یادداشت های موجود در Musée d’Orsay که در حال حاضر پرتره یوجین بوچ در آن قرار دارد ، به نظر می رسد که این شاعر مدتی در اتاق ون گوگ در خانه زرد در آرل آویزان شده است ، همانطور که از این واقعیت مشهود است نسخه اول اتاق خواب که در موزه ون گوگ در آمستردام قرار دارد.

ظاهراً آنا بوچ دو نقاشی از ون گوگ و برادرش یوژن داشت. آنا بوچ در سال 1906 ، با وجود 10،000 فرانک ، The Vineyard Red را به فروش رساند و دوباره در همان سال دوباره به یک تاجر نساجی روس ، سرگئی شوچین فروخته شد. در سال 1948 توسط ایالت روسیه به موزه پوشکین داده شد.

ون گوگ نقاشی The Vineyard Red را در اوایل نوامبر 1888 در حالی که پل گوگن ، این هنرمند ، در آرل با او زندگی می کرد ، انجام داد. این نقاشی منظره چشمگیر در تاکستان پاییزی و زرد رنگ های اشباع شده توسط لباس آبی کارگران در یک تاکستان است ، با یک آسمان زرد روشن و خورشید در رودخانه مجاور تاکستان منعکس شده است. چشم بیننده به وسیله خط مورب قوی که به افق بلند و غروب خورشید منتهی می شود .

ون گوگ در یکی از نامه‌های متعدد خود به برادرش ، تئو ، به او می‌گوید که او هست :

“کار بر روی یک تاکستان ، همه بنفش و زرد … اما اگر فقط یکشنبه با ما باشید! ما یک تاکستان قرمز دیدیم ، کاملاً مانند شراب قرمز. در این فاصله زرد شد ، و سپس یک آسمان سبز با یک خورشید ، مزارع بنفش و زرد درخشان در اینجا و پس از آن باران که در آن آفتاب ترسیم می شود. “

در نامه بعدی به تئو ، وینسنت در مورد این نقاشی می گوید:

“من می خواهم که خودم اغلب از حافظه کار کنم ، و بوم های ساخته شده از حافظه همیشه کم نظیر هستند و نگاه هنری تری نسبت به مطالعات از طبیعت دارند ، به خصوص وقتی که من در شرایط درستی کار می کنم.”

پرتره فروخته شده

اسطوره The Vineyard Red تنها نقاشی فروخته شده توسط ون گوگ در طول حیاتش توسط محقق برجسته ون گوگ ، مارك اودو ترالباوت ، نویسنده “وینسنت ون گوگ ، زندگینامه معتبر و جامع ون گوگ” به چالش كشیده شده است. Tralbaut استنباط کرد که تئو بیش از یک سال قبل از فروش The Vineyard Red Vineyard ، یک عکس سلفی از وینسنت را به فروش رساند. ترالبوت نامه ای را در 3 اکتبر 1888 کشف کرد که در آن تئو به فروشندگان هنر لندن ، سوللی و لری نوشت ، و گفت:

“ما این افتخار را داریم که به شما اطلاع دهیم که دو تصویری را که خریداری کرده اید و به درستی برای آنها پرداخت کرده ایم منظره ای از کامیل کوروت … یک عکس از خود توسط ون گوگ.”

با این حال ، دیگران این معامله را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و ناهنجاری های مربوط به تاریخ 3 اکتبر 1888 را کشف کرده اند و گمان می کنند که تئو به اشتباه نامه خود را نوشته است. دلایلی که آنها برای نظریه خود ارائه می دهند این است که تئو هرگز در مکاتبات بعدی به فروش یکی از نقاشی های وینسنت در لندن اشاره نکرد. سوللی و لری در سال 1888 هنوز شریک نبودند. هیچ سابقه ای از فروش کروت در اکتبر 1888 به سوللی وجود ندارد.

موزه ون گوگ

براساس وب سایت موزه ون گوگ ، ون گوگ در حقیقت تعدادی از نقاشی ها را در طول عمر خود فروخته یا متوقف کرده است. اولین کمیسیون وی از عموی کور که یک فروشنده هنر بود ، آمد. وی خواستار کمک به خواهرزاده خود شد و به 19 مناظر شهری لاهه دستور داد.

به خصوص هنگامی که ون گوگ جوان تر بود ، او نقاشی های خود را برای تهیه مواد غذایی یا لوازم هنری معامله می کرد ، عملی که برای بسیاری از هنرمندان جوان ناآشنا و ناشناخته شروع نمی شود.

وب سایت موزه اظهار داشت که:

“وینسنت نخستین نقاشی خود را به جولیان تانگی ، نماینده نقاشی و نقاشی پاریسی فروخت و برادرش تئو با موفقیت دیگر اثر دیگری را به گالری در لندن فروخت.”

به گفته لوئیس ون تیلبورگ ، سرپرست موزه موزه ون گوگ ، وینسنت نیز در نامه های خود ذکر می کند که یک پرتره (نه یک سلف پرتره) را به کسی فروخته است ، اما مشخص نیست کدام پرتره است.

The CityEconomist خاطرنشان می کند که از نامه های وینسنت به تئو که توسط موزه ون گوگ تهیه شده است ، چیزهای زیادی آموخته شده است. این نامه ها نشان می دهد که وینسنت قبل از مرگ ، هنر زیادی به فروش رسانده است ، این که اقوامی که هنر او را خریداری کرده اند ، چیزهای زیادی در مورد هنر می دانستند و آنها را به عنوان سرمایه گذاری خریداری می کردند ، که هنر وی مورد استقبال سایر هنرمندان و فروشندگان قرار می گرفت و پولی را که تئو داشت “. دادن “به برادرش در واقع در ازای نقاشی هایی بود که به عنوان یک فروشنده خردمند ، پس انداز خود را پس می داد تا وقتی ارزش واقعی آنها محقق شود ، به بازار عرضه شود.

فروش آثار ون گوگ پس از مرگ او

وینسنت در ژوئیه سال 1890 درگذشت. بزرگترین آرزوی تئو پس از درگذشت برادرش این بود که کار خود را بیشتر بشناسیم ، اما متأسفانه خود او ، فقط شش ماه بعد در اثر سیفیلیس درگذشت. او مجموعه بزرگی از هنر را به همسرش جو وان گوگ-بونگور ، واگذار کرد

“بعضی از آثار وینسنت را فروخت ، وام هایی را که ممکن بود به نمایشگاه ها بفروشد ، و نامه های وینسنت را به تئو منتشر کرد. بدون ارادت او ، ون گوگ هرگز به اندازه امروز مشهور نمی شد.”

با توجه به اینکه وینسنت و تئو نیز در چنین مدت کوتاهی از یکدیگر درگذشتند و چنین مرگ های ناخوشایندی در جهان به سر بردند ، جهان به دلیل مراقبت از مجموعه تئو از آثار هنری و نامه های وینسنت و اطمینان از تمام شدن آنها در دست های مناسب ، مدیون همسر تئو بسیار است. پسر تئو و جو ، وینسنت ویلم ون گوگ پس از درگذشت مادر ، مراقبت از این مجموعه را بر عهده گرفت و موزه ون گوگ را تأسیس کرد.