جنبش پست امپرسیونیسم

اصطلاح “پست امپرسیونیسم” توسط نقاش و منتقد انگلیسی راجر فرای اختراع شد ، زیرا او برای نمایشگاه گالری گرافتون در لندن در سال 1910 آماده شد. این نمایش ، 8 نوامبر 1910 – 15 ژانویه 1911) برگزار شد. و پست-امپرسیونیست ها ، “یک مشاغل بازاریابی کنسرو که با یک نام تجاری (oudouard Manet) با هنرمندان جوان فرانسوی هماهنگ شد که کارشان در آن طرف کانال انگلیسی کاملاً مشخص نبود.

نفرات برتر این نمایشگاه شامل نقاشان وینسنت ون گوگ ، پل سزان ، پل گوگن ، ژرژ سیرات ، آندره درین ، موریس د ولامینک و اوتون فرایز به علاوه مجسمه ساز Aristide Maillol بودند. همانطور که رابرت روزنبلوم منتقد هنری و مورخ هنری توضیح داد ، “پست امپرسیونیست ها … نیاز به ساختن دنیاهای تصویری خصوصی بر مبانی امپرسیونیسم احساس کردند.”

برای همه اهداف ، بهتر است که Fauves را در میان پست امپرسیونیست ها قرار دهید. فاوائیسم ، که به بهترین وجه به عنوان یک جنبش درون حرکتی توصیف می شود ، توسط هنرمندانی مشخص می شد که در نقاشی های خود از رنگ ، اشکال ساده و موضوع معمولی استفاده می کردند. سرانجام ، فاویسم در اکسپرسیونیسم تکامل یافت.

پذیرایی

به عنوان یک گروه و به صورت جداگانه ، هنرمندان پست امپرسیونیستی ایده های امپرسیونیست ها را در جهت های جدید سوق دادند. کلمه “پست امپرسیونیسم” هم نشان دهنده پیوند آنها به ایده های اصلی امپرسیونیسم و هم خروج آنها از آن ایده ها است – یک سفر مدرنیستی از گذشته به آینده.

جنبش پس از امپرسیونیسم طولانی نبود. بیشتر دانشمندان پست امپرسیونیسم را از اواسط اواخر دهه 1880 تا اوایل دهه 1900 قرار می دهند. نمایشگاه Fry و پیگیری هایی که در سال 1912 ظاهر شد توسط منتقدین و عموم مردم به عنوان چیزی کمتر از هرج و مرج دریافت شد – اما خشم مختصر بود. تا سال 1924 ، نویسنده ویرجینیا وولف اظهار داشت كه پست امپرسیونیست ها هوشیاری بشر را تغییر داده اند و نویسندگان و نقاشان را وادار به تلاش های تجربی كمتری كرده اند.

ویژگی های اصلی پست امپرسیونیسم

پست امپرسیونیست ها دسته ای از افراد التقاطی بودند ، بنابراین هیچ ویژگی گسترده و متحدی وجود نداشت. هر هنرمند جنبه ای از امپرسیونیسم را در نظر گرفت و آن را اغراق کرد.

به عنوان مثال ، در طول جنبش پست امپرسیونیسم ، وینسنت ون گوگ رنگهای پر جنب و جوش امپرسیونیسم را تقویت کرد و آنها را به طور ضخیم روی بوم نقاشی کرد (تکنیکی موسوم به impasto). برس های پر انرژی ون گوگ بیانگر ویژگی های عاطفی بودند. اگرچه توصیف یک هنرمند به اندازه ون گوگ منحصر به فرد و غیر متعارف دشوار است ، اما مورخان هنری به طور کلی آثار اولیه او را به عنوان نماینده امپرسیونیسم می نگرند ، و آثار بعدی او را نمونه هایی از اکسپرسیونیسم (هنر مملو از محتوای عاطفی به اتهام) می دانند.

در مثالهای دیگر ، ژرژ سورات کار قلم زنی سریع ، “شکسته” امپرسیونیسم را گرفت و آن را در میلیون ها نقطه رنگی ایجاد کرد که پوینتالیسم را ایجاد می کنند ، در حالی که پل سزان جدا کردن امپرسیونیسم از رنگ ها را به تفکیک کل هواپیماهای رنگی افزایش داد.

سزان و پست امپرسیونیسم

مهم نیست که نقش پل سزان را هم در بعد از امپرسیونیسم و هم تأثیر بعدی وی در مدرنیسم نفهمید. نقاشی های سزان موضوعات مختلفی را در بر می گرفت ، اما همه شامل تکنیک های رنگ علامت تجاری وی بودند. وی مناظر شهرهای فرانسه از جمله پروانس را به تصویر کشید ، پرتره هایی که شامل “کارت های پخش” نیز می شد ، اما به خاطر نقاشی های میوه ، بیشتر در بین دوستداران هنر مدرن شناخته شده است.

سزان تأثیر عمده ای بر مدرنیستین مانند پابلو پیكاسو و هنری ماتیس گرفت كه هر دو استاد فرانسوی را به عنوان “پدر” مورد احترام قرار دادند.

لیست زیر هنرمندان پیشرو را با جنبش های مربوط به پست امپرسیونیسم خود نشان می دهد.

هنرمندان مشهور

وینسنت ون گوگ – اکسپرسیونیسم
پل سزان – نمادگرایی سازنده
پل گوگن – سمبولیست ، کلیسونیسم ، پونت آون
ژرژ سورات – پوینتالیسم (تقسیم گرایی یا نئو ایمپرسیونیسم)
Aristide Maillol – نبی ها
وایلارد و پیر بونارد – صمیمانه
آندره درین ، موریس د ولامینک و اوتون فرایز – فاویسم